روی بیابان بی پایان در نوسان بود

روی خودم خم شد:

حفرهی در هستی من دهان گشود.

سایه دراز لنگر ساعت

و من کنار تصویر زنده خوابم بودم.

تصویری که رگ هایش در ابدیت می تپید

و ریشه نگاهم در تار و پودش می سوخت.