که غرقه کرد چو خورشید نور سبحانت

چو سوخت ز آتش عشق تو جان گرم روان

کجا دهد شه سردان به دست سردانت

شعاع روی تو پوشیده کرد صورت تو

هزار صورت هر دم ز نور خورشیدت

برآید از دل پاک و نماید احسانت

درون خویش اگر خواهدت دل ناپاک