برآید از دل پاک و نماید احسانت

شعاع روی تو پوشیده کرد صورت تو

که غرقه کرد چو خورشید نور سبحانت

هزار صورت هر دم ز نور خورشیدت

درون خویش اگر خواهدت دل ناپاک

ز ابلهی و خری می کشد به زندانت

نه هیچ عاقل بفریبدت به حیلت عقل