ز ابلهی و خری می کشد به زندانت

هزار صورت هر دم ز نور خورشیدت

برآید از دل پاک و نماید احسانت

درون خویش اگر خواهدت دل ناپاک

نه هیچ عاقل بفریبدت به حیلت عقل

نه پای بند کند جاده هیچ سلطانت

تو را که در دو جهان می نگنجی از عظمت