درون خویش اگر خواهدت دل ناپاک

که غرقه کرد چو خورشید نور سبحانت

هزار صورت هر دم ز نور خورشیدت

برآید از دل پاک و نماید احسانت

ز ابلهی و خری می کشد به زندانت

نه هیچ عاقل بفریبدت به حیلت عقل

نه پای بند کند جاده هیچ سلطانت