به هر غزل که ستایم تو را ز پرده شعر

نه پای بند کند جاده هیچ سلطانت

تو را که در دو جهان می نگنجی از عظمت

ابوهریره گمان چون برد در انبانت

دلم ز پرده ستاید هزار چندانت

دلم کی باشد و من کیستم ستایش چیست

ولیک جان را گلشن کنم به ریحانت