بر خود افکندم با شوق نگاه

پر شد از شبنم لرزان یقین

گفتم این اوست که باز آمده است

جستم از جا و در آیینه گیج

آه ، لرزید لبانم از عشق

تار شد چهره آیینه ز آه

شاید او وهمی را می نگریست