از تو نامی بر لب و در عالم رویا

جامی از می چهره ای زآن حوریان دیدند

هم شکستی ساغر (امروزهاشان) را

هم به (فرداهایشان) با کینه خندیدی

گور خود گشتند و ای باران رحمتها