نوبتی شام شبی خانه من

گاهگاهی که کسی دستی برد

بر بناگوش من و چانه من

داشتم چشم ، که آماده شود

لیک آن پست ، که با جام تنم

می رهید از عطش سوزانی

نه چنان همت والایی داشت