در دیده اش تلاطم رنجی بود

غم نیست، رنج نیست ولی نان هست

دهقان کنار کلبه خود بنشست

در آفتاب و گرمی بی رنگش

در سینه می فشرد دل تنگش

چرخید در فضا و فرود آمد

پژمرده و خزان زده برگی زرد