روزگار تنگی و بیکاریم ؟

سایه ترسی به چهری نقش بست

وای ! اگر دانند از بیماریم

کودکان را از کجا نانی برم

دیده ام آن طفل کارآموز را

با رخ در کودکی پژمرده اش

گاه ، همچون اخگری سوزان شود