با رخ در کودکی پژمرده اش

کودکان را از کجا نانی برم

روزگار تنگی و بیکاریم ؟

دیده ام آن طفل کارآموز را

گاه ، همچون اخگری سوزان شود

چهر از استاد سیلی خورده ا ش

اشک ریزد اشک دردی جانگداز