که انجام او بود ، آغاز او

پدر خواند افسانه درد را

ز چشمان افسانه پرداز او

دلش خون شد از رنج آن داستان

به او مهر او گفت : چهرش ببوس

از این دام ننگین ، رهاییش ده

دگر باره بیگانه اش کن ز بند