سرشک گرم چو باران زدیده می بارم

نخواستم که درآیی شبی به کلبه من

ازین خوشم که درآیی دمی به پندارم

دلم گرفته تر از آسمان پر ابر است

گناه چشم تو می بینم ای سیه مژگان

سیاه اگر شد و برگشته بختم و کارم

نسیم شوق تو چون گل به لرزه ام افکند