ترک آن نباشد کز طمع سیلی هر قنسز خورد

آن کو به غصب و دزدیی آهنگ پالیزی کند

از داد و داور عاقبت اشکنجه های غز خورد

ترک آن بود کز بیم او دیه از خراج ایمن بود

وان عقل پرمغزی که او در نوبهاری دررسد

از پوست ها فارغ شود کی غصه قندز خورد

صفراییی کز طبع بد از نار شیرین می رمد