صفراییی کز طبع بد از نار شیرین می رمد

ترک آن نباشد کز طمع سیلی هر قنسز خورد

وان عقل پرمغزی که او در نوبهاری دررسد

از پوست ها فارغ شود کی غصه قندز خورد

نار ترش خواهد ولی آن به که نار مز خورد

خامش نخواهد خورد خود این راح های روح را

آن کس که از جوع البقر ده مرده ماش و رز خورد