وان عقل پرمغزی که او در نوبهاری دررسد

از داد و داور عاقبت اشکنجه های غز خورد

ترک آن بود کز بیم او دیه از خراج ایمن بود

ترک آن نباشد کز طمع سیلی هر قنسز خورد

از پوست ها فارغ شود کی غصه قندز خورد

صفراییی کز طبع بد از نار شیرین می رمد

نار ترش خواهد ولی آن به که نار مز خورد