سیاه اگر شد و برگشته بختم و کارم

دلم گرفته تر از آسمان پر ابر است

سرشک گرم چو باران زدیده می بارم

گناه چشم تو می بینم ای سیه مژگان

نسیم شوق تو چون گل به لرزه ام افکند

برابرت سر فرمان فرود می آرم

ولی چه سود؟ که بی التفات می گذری