نقش هر چشم سیه را ز دل خویش زدودم

این چنین سخت که آشفته ای ای چشم کبودم

به خدا شیفته هیچ سیه چشم نبودم

زنگ بالای سیاهی ست کبودی، که من اینک

دیر در دامنت آویختم ای عشق! چه سازم؟

به زمستان تو همچون گل یخ دیده گشودم

بوسه گمشده ام بود به لب های تو پنهان