مژه می زد به رخ زرد و غمینم رقم خون

به خدا، تا دو جهان هست، وفادار تو می شد

دیگران بسته زنجیر تو هستند، چه سازم؟

ورنه دانی دل دیوانه گرفتار تو می شد

تا سخن ساز غمت کلک گهربار تو می شد

من بر آن سینه محزون سر خود را ننهادم

که گرانبار ز غم بود و گران بار تو می شد