که گرانبار ز غم بود و گران بار تو می شد

مژه می زد به رخ زرد و غمینم رقم خون

تا سخن ساز غمت کلک گهربار تو می شد

من بر آن سینه محزون سر خود را ننهادم

به تسلای تو می رفت سخن ها به زبانم

دل بیمار مرا بین که پرستار تو می شد

خوب شد! خوب شد ای شمع، که پروانه نداری