به تسلای تو می رفت سخن ها به زبانم

تا سخن ساز غمت کلک گهربار تو می شد

من بر آن سینه محزون سر خود را ننهادم

که گرانبار ز غم بود و گران بار تو می شد

دل بیمار مرا بین که پرستار تو می شد

خوب شد! خوب شد ای شمع، که پروانه نداری

که غم سوختنش مایه آزار تو می شد