از وصل همچون روز تو در هجر عالم سوز تو

چون شب جهان را شد تتق پنهان روان را کار شد

گر زحمت از تو برده ام پنداشتی من مرده ام

تو صافی و من درده ام بی صاف دردی خوار شد

در عشق مکرآموز تو بس ساده دل عیار شد

نی تب بدم نی درد سر سر می زدم دیوار بر

کز طمع آن خوش گلشکر قاصد دلم بیمار شد