چون شب جهان را شد تتق پنهان روان را کار شد

ای کرده دل چون خاره ای امشب نداری چاره ای

تو ماه و ما استاره ای استاره با مه یار شد

ای ماه بیرون از افق ای ما تو را امشب قنق

گر زحمت از تو برده ام پنداشتی من مرده ام

تو صافی و من درده ام بی صاف دردی خوار شد

از وصل همچون روز تو در هجر عالم سوز تو