ستاره سحری بود عشق بی ثمرم

میان لاله او شمع شام فرسا مرد

به دامن تو نگیرد شرار ما، ای دوست!

درون سینه ما آتش تمنا مرد

میان جمع درخشید، لیک تنها مرد

ندید جلوه او چشم آشنایی را

گلی دمید به صحرا و هم به صحرا مرد