گلی دمید به صحرا و هم به صحرا مرد

ستاره سحری بود عشق بی ثمرم

میان جمع درخشید، لیک تنها مرد

ندید جلوه او چشم آشنایی را

دریغ و درد! مگر داستان عشقم بود

شکوفه یی که شبانگه شکفت و فردا مرد؟

ز دیده کس و ناکس نهان نماند، دریغ!-