شکوفه یی که شبانگه شکفت و فردا مرد؟

ندید جلوه او چشم آشنایی را

گلی دمید به صحرا و هم به صحرا مرد

دریغ و درد! مگر داستان عشقم بود

ز دیده کس و ناکس نهان نماند، دریغ!-

چو آفتاب به گاه غروب، رسوا مرد