بیزار گردند از شهی شاهان اگر بویی برند

نی آن چنان سیلیست این کش کس تواند کرد بند

ذوق سر سرمست را هرگز نداند عاقلی

حال دل بی هوش را هرگز نداند هوشمند

زان باده ها که عاشقان در مجلس دل می خورند

خسرو وداع ملک خود از بهر شیرین می کند

فرهاد هم از بهر او بر کوه می کوبد کلند