زان باده ها که عاشقان در مجلس دل می خورند

ذوق سر سرمست را هرگز نداند عاقلی

حال دل بی هوش را هرگز نداند هوشمند

بیزار گردند از شهی شاهان اگر بویی برند

خسرو وداع ملک خود از بهر شیرین می کند

فرهاد هم از بهر او بر کوه می کوبد کلند

مجنون ز حلقه عاقلان از عشق لیلی می رمد