فرهاد هم از بهر او بر کوه می کوبد کلند

بیزار گردند از شهی شاهان اگر بویی برند

زان باده ها که عاشقان در مجلس دل می خورند

خسرو وداع ملک خود از بهر شیرین می کند

مجنون ز حلقه عاقلان از عشق لیلی می رمد

بر سبلت هر سرکشی کردست وامق ریش خند

افسرده آن عمری که آن بگذشت بی آن جان خوش