من کجا یاد تو از خاطر سودازده راندم؟

بی تو من دامن این چار به ناچار گرفتم

لیک باور مکن ای دوست! که این راست نگفتم

انتقام از دل سنگ تو به گفتار گرفتم

یا کجا جز تو کسی یار وفادار گرفتم؟

تا رخت شمع فروزنده بزم دگران شد

من چو تاریکی شب گوشه دیوار گرفتم