آن چه خواندی به نسیان سپارش

کی مرا عشقی و آتشی هست؟

کی مرا از محبت نصیب است؟

نامه ام را به من بازده - وای!...

گفتمت:«دوست دارم»؟ - ندارم!

این دروغ است... باور مدارش!

در دل این شبانگاه خاموش