فریاد شبانگاهم، در ژرفی ی شب گم شد

دمسردی ی او ما را، این گونه چرا بسته،

سنگین نفسم از غم، در سینه فرومانده

از سرب مگر باری، بر دوش هوا بسته

یا مرغ فغان مرده یا گوش خدا بسته

شاید که کند روشن، شب های مرا آن کو

قندیل ثریا را، بر طاق فضا بسته