یا مرغ فغان مرده یا گوش خدا بسته

سنگین نفسم از غم، در سینه فرومانده

از سرب مگر باری، بر دوش هوا بسته

فریاد شبانگاهم، در ژرفی ی شب گم شد

شاید که کند روشن، شب های مرا آن کو

قندیل ثریا را، بر طاق فضا بسته

پیراهن بختم را، ترسم نتواند دوخت