شاید که کند روشن، شب های مرا آن کو

از سرب مگر باری، بر دوش هوا بسته

فریاد شبانگاهم، در ژرفی ی شب گم شد

یا مرغ فغان مرده یا گوش خدا بسته

قندیل ثریا را، بر طاق فضا بسته

پیراهن بختم را، ترسم نتواند دوخت

خورشید که صد سوزن، بر سر ز طلا بسته