اگر چه روی تو عمری نهان ز چشم سر است

قفس نکاست ز آزادگی که مرغ چمن

اسیر منت خاطر گداز بال و پر است

تو سرمه یی که به چشم خیال می کشمت

تو رفته را به کنار آورم دگر؟ هیهات!

مرا چه سود که سروی به خانه دگر است؟

چگونه در صدف سینه باز پرورمت