مرا چه سود که سروی به خانه دگر است؟

تو سرمه یی که به چشم خیال می کشمت

اگر چه روی تو عمری نهان ز چشم سر است

تو رفته را به کنار آورم دگر؟ هیهات!

چگونه در صدف سینه باز پرورمت

که دست دشمن من بوسه گاهت ای گهر است

به دیده پرده مژگان کشیده ام که مگر