به دیده پرده مژگان کشیده ام که مگر

مرا چه سود که سروی به خانه دگر است؟

چگونه در صدف سینه باز پرورمت

که دست دشمن من بوسه گاهت ای گهر است

نبینی آتش دل را که باز شعله ور است

چو غنچه حقه رازم، که آفتاب بلند

به تیغ بر دهن گل زند که پرده در است