شوقم هزار جامه تقوا دریده بود

ای باغبان عشق! تو تا با خبر شدی

لبهاش از لبم گل صد بوسه چیده بود

عشقم هزار پرده پرهیز سوخته

بر لوح ساده دل دیرآشنای من

رنگ هزار باغ و بهار آ رمیده بود

جانم همه شرار و به پیکر نشسته گرم