بر لوح ساده دل دیرآشنای من

لبهاش از لبم گل صد بوسه چیده بود

عشقم هزار پرده پرهیز سوخته

شوقم هزار جامه تقوا دریده بود

رنگ هزار باغ و بهار آ رمیده بود

جانم همه شرار و به پیکر نشسته گرم

خونم همه شراب و به رگ ها دویده بود