رنگ هزار باغ و بهار آ رمیده بود

عشقم هزار پرده پرهیز سوخته

شوقم هزار جامه تقوا دریده بود

بر لوح ساده دل دیرآشنای من

جانم همه شرار و به پیکر نشسته گرم

خونم همه شراب و به رگ ها دویده بود

می سوخت شمع عشق به فانوس چشم من