می سوخت شمع عشق به فانوس چشم من

رنگ هزار باغ و بهار آ رمیده بود

جانم همه شرار و به پیکر نشسته گرم

خونم همه شراب و به رگ ها دویده بود

وان روشنی به خلوتم از نور دیده بود

از بوسه واگرفت و هم از بوسه باز داد

جان را که دور از او به لبانم رسیده بود.