بهار عمر مرا گر خزان رسد، که در او

پر شکسته ما باد و گوشه قفسی

از آن به خنجر حسرت نمی درم دل خویش

که یادگار بر او مانده نقش عشق کسی

نرست لاله عشقی، شکوفه هوسی

سکوت جان من از دشت شد فزون که به دشت

درای قافله یی بود و ناله جرسی