سکوت جان من از دشت شد فزون که به دشت

که یادگار بر او مانده نقش عشق کسی

بهار عمر مرا گر خزان رسد، که در او

نرست لاله عشقی، شکوفه هوسی

درای قافله یی بود و ناله جرسی

شکیب خویش نگه دار و دم مزن، سیمین!

که رفت عمر و ز اندوه او نمانده بسی.