گر توانی باده ام ساز و بنوش

تا دلم بازیچه ایام شد

باده عشق ترا چون جام شد

گر توانی جامه ام ساز و بپوش

نه، که ما را رخصت دیدار نیست

ور بود، دانی که جز پندار نیست

تو نسیم سرزمین دیگری