تو شدی آب و جامه شعرم،

بنشاندم در آفتاب، تو را

رفتم و آمدم چه دیدم... آه

کرده بود آفتاب، آب، تو را

غرق در پیکر زلال تو ماند

بر پرند سپید او جاوید

لکه مومی ی خیال تو ماند