تو خدمت جانان کنی سر را چرا پنهان کنی

خاک درش خاقان بود حلقه درش سنجر زند

از آفتاب مشتعل هر دم ندا آید به دل

تو شمع این سر را بهل تا باز شمعت سر زند

زر هر دمی خوشتر شود از زخم کان زرگر زند

دل بیخود از باده ازل می گفت خوش خوش این غزل

گر می فروگیرد دمش این دم از این خوشتر زند