دل بیخود از باده ازل می گفت خوش خوش این غزل

تو شمع این سر را بهل تا باز شمعت سر زند

تو خدمت جانان کنی سر را چرا پنهان کنی

زر هر دمی خوشتر شود از زخم کان زرگر زند

گر می فروگیرد دمش این دم از این خوشتر زند