زر هر دمی خوشتر شود از زخم کان زرگر زند

از آفتاب مشتعل هر دم ندا آید به دل

تو شمع این سر را بهل تا باز شمعت سر زند

تو خدمت جانان کنی سر را چرا پنهان کنی

دل بیخود از باده ازل می گفت خوش خوش این غزل

گر می فروگیرد دمش این دم از این خوشتر زند