از لب سلامت ای احد چون برگ بیرون می جهد

ای خاک تن وی دود دل بنگر کدامت می کند

بستان ز شاه ساقیان سرمست شو چون باقیان

گر نیم مست ناقصی مست تمامت می کند

اندازه لب نیست این این لطف عامت می کند

ماه از غمت دو نیم شد رخساره ها چون سیم شد

قد الف چون جیم شد وین جیم جامت می کند